«خاک شیمی سر!»

اختصاصی؛ گیلوا اوخان: هفت گل در ورزشگاه عضدی رشت. این باخت یک تیم نبود؛ تحقیر هواداری بود که در خانه خودش شاهد فروپاشی تیمش شد. وقتی هوادار در عضدی فریاد می‌زد «شومه امی قدره نداشتید» و با بغض شعار می‌داد «خاک شیمی سر»، این فقط خشم نبود؛ این صدای خرد شدن غرور یک شهر بود.

وضعیت جدول نیاز به تفسیر ندارد. پایان هفته بیست‌وهشتم و تنها ۱۳ امتیاز. داماش با این وضعیت، نه بحران‌زده، که در واقع سقوط‌کرده است. تغییرات پیاپی مالک، مدیرعامل و مربی در سال‌های اخیر، تیمی ساخته که اساسا ستونی برای ایستادن ندارد.

این شکست، بیانیه رسمی تیم برای سقوط است. مشکل داماش فقط این باخت نیست؛ ریشه‌اش در همان مدیریت «باری به هر جهت» است که گیلان را سکوی رشد خود میبیند و اهمیتی برای تیمی که دارد جان می‌دهد و هواداری که نان شبش را با غصه و عشق این تیم می‌خورد قائل نیست.

اگر این روند تغییر نکند، سقوط به دسته دوم دیگر نه یک احتمال، که سرنوشت قطعی داماش است. بقیه داستان هم فقط وقت‌کشی است. با همین دست‌فرمان جلو بروید، داماش تمام است و هزاران هوادار، خاک‌سپاری یک تیم ریشه‌دار را تماشا می‌کنند.